bizim oralarda her universitenin yolu illaki yagcilar'dan gecerdi, biraz daha buyuyunce bunu da anladik. paramiz cok yoktu, goz yumacaktik. okul cok uzakti, yol masrafi fazlaydi. dusunduk tasindik, yagcilar'in cikisindaki kopruden yesil bir yola saptik. susacaktik, gormezden gelecektik, dayanacaktik. o zaman da her sey zordu, hep katlandik. kurallara uyduk, alnimiz ak namimizi yuruttuk, devlet malina zarar vermedik, hayirlisiyla atlattik. bitirirken mars soyledik, suslendik, oynadik, hatira yazdik, gomlek karaladik. guzel bir universite kazandik, 'devlete sirtimizi bir dayasak, gerisi kolay'a inandik. devlet bize para verdi, yatacak yer verdi, bizi acikta birakmadi. mahallede de adimiz cikmadi, hic 'konustugumuz'birisi olmadi. yuz kizartacak bir suc islemedik, ama bir keresinde pide yemistik.


iyi olduk, iyi tanindik, iyi gorunduk, iyi yasadik, iyi yerlere geldik. 'dunya mali dunyada kalacak, mesele obur taraf..' inancini vatana millete, dunya aleme egilip de degil durtup de anlatanlar yesil duvarlarinda ben iyi ogrencinin iyi reklamini yaptilar. donup de arkamiza bakmadik, bu yuzden gormedik. onumuzde evrenkent, artik her seye hazirdik. yanimizda birimiz, hepimiz ikimiz kaldik. yekdigerimizi aradik, bulamadik; yer ile yeksan ya yoksan, sacmaladik. kendimize de yetemedik, ufaldik, bir cebe girelim yeter ki gidelim istedik, ama amerika beni istemedi. ikimiz kalinca bazen sevdigimiz erkeklerden bahsettik, bahsettigimiz erkekler bizi sevmedi. iyi geldik, iyi yasadik, iyi de gideriz, hayirlisi dedik. tam suramiza umutsuzlugun nisanini yerlestirdik, ama hic belli etmedik, siz de gormediniz.