17 ekim carsamba itibariyle epistemology uzerine aldigim dersler beni aydinlatmaya yetti ve her seyin bir iluzyon oldugunu 20 yasimin kisa ozenen sonbaharinda kabul etmis bulundum. canim descartes, keske yazildigin gibi okunsaymissin ve su metaphysics / ontology isine hic karismasaymissin.

solipsism ve scepticism uzerine tartisa tartisa vucuttan ayrilan bir aklin var olup olamayacagi argumanina ulastigimizda canim aklima kayitsiz sartsiz guvendim ve kapiyi araladim. dudaklarimda bir sarki,

unutma ki dunya fani,
veren allah alir cani,
ben nasil unuturum seni,
can bedenden cikmayinca ?!

'cikmayinca'yi uc kez, giderek azalan bir ses tonuyla soyledim boylece aklimdaki akis efektini ortama yansittim.

' yuzumuzu gulduren her sey boynumuzu buktu cunku bizim boyunlar kildan incedir; tereyagindan cekersin bizi, mum ile ararsin (...) '

diye yazmaya baslamistim bugun, ciddiydim. sonra gozlerinden, cillerinden opuverecegim bir er yanasti yanibasima, ellerim titredi cokca zaman sonra. good friday tabii ki boyle olmaliydi, devaminda ise su geldi:




ciceklerden guzel olan dilegim, saklayalim samani kesin gelir ya zamani..