canim sikildiginda en normal kiyafetlerimi giyip kultur kongrenin kosesine kadar yuruyordum. oradan da kampus disina cikan arabalardan birine atlayip armada'ya gidiyordum. herkes turkce konusuyordu, ben dahil. vitrinlere bakarken kendi dilimde kelime oyunlari yapiyor yapiyor guluyordum. ne alacagim hic belli olmuyordu, iste boylesine gidip cep telefonu almisligim bile olmustu. remzi'de dolasiyordum cogu zaman, sol taraftaki o kartpostallarin nerelere gidecegini hayal ediyordum. kendimce bir dergi alip starbucks'a oturuyordum, aklim baska baska yerlere gitmiyordu dergiyi okurken; orangutanlarin avlanmak icin arac kullanmaya basladigini belki o zaman okumus olabilirim. etik degerlere gore bu durumun insanliga nasil yansiyacagini taa iste o zaman senden duymus olmaliydim.



simdi canim sikildiginda lacivert kapsonlu kazagimi giyip bisikletime biniyorum. karsidan karsiya gecmek icin hay allahim bir de dugmeye basip bekliyorum. starbucks'a gidiyorum. ne yaptigimi, ne dusundugumu, ne okudugumu bilmeden saatlerce oturuyorum. macera dolu los angeles'ta nem kaldi. basim agriyor. o cok sevdigim modern sanat muzelerinden aldigim kartlara yaziyorum, pul yapistiriyorum, zarf kapatiyorum. kahve iciyorum.

kimselerin gucune gitmesin ama ben burada duramayacagim, kariyerim turk gencligine hediyem olsun.