bugun felsefe bolumunden aldigim derslerin sinavlari vardi. birinci siniflarin zorunlu dersi olup benim secmeli olarak aldigim felsefe tarihi'ne giris dersi suresince edindigim birinci sinif arkadaslarimla vedalasacagim gun de bugundu. sabah annemi arayip 'iki tane sinavim var anne, hic calismadim !' dedigimde 'gece uyumayip calistigini ikimiz de biliyoruz, ha ?' diye cevap veren annemin muthis, esi benzeri olmayan destegini aldiktan sonra ortacag felsefesi sinavina girdim ve erken bitirdim. felsefe tarihi sinav saatine kadar canim arkadaslarim ile ders calistim. onlar mill derken, social welfare bik biklerken ben pencereden karda kayip dusenleri izleyip 'ahahahaha, mille bak !' diye basit kelime oyunlari pesinden kostum.


onlar daha birinci siniftayken benim ucuncu sinif olmam, piskinligim, felsefede sadece yandal yapiyor olmamin verdigi rahatlik onlari hayli etkiliyordu, hissediyordum. engin dusuncelere sahip olan bu canim arkadaslarim, ingilizce'ye diledikleri gibi hakim olamadiklarindan bilgilerini de iyi bir sekilde yaziya, sinav kagidina aktaramiyorlardi ve vasat notlara kurban oluyorlardi. ben hem rahat hem de yazilari sayfalarca uzatabilme yetisine az cok sahip oldugum icin sinifin en iyi notuna sahiptim, canim arkadaslarim hep benim yanimda oturmak istiyorlardi. iste sinifta boyle bir ortam edinmistim, bu durum beni zerre rahatsiz etmiyordu aksine bahadir'in dusuncelerine tanik olmak, garip hareketlerine birebir maruz kalmak beni eglendiriyordu.


simdi tabii bahsedecegimiz kisi bahadir. bahadir gazi universitesi'nde iki yil isletme egitimi alip okulu birakip yeniden sinava girip odtu felsefe bolumunu tercih eden bir insandir, mis gibidir. inceden espriler yapar ve anlayan anlar. canim bahadir ile butun donem boyunca yanyana, bir arayla oturmuslugumuz vardir ama yaklasik uc hafta once kendisi yan sandalyemde rahat edemeyip ders sirasinda surekli lokasyon degistirmeye, kipirdanmaya baslayinca benim deli-ci bakislarima mazur kalmis ve o krem rengi coban pardosusunun icinden hafifce cikardigi basini sallayarak 'napiyim, feng shui'ye gore oturmaya calisiyorum, yonumu bulamiyorum !' yorumunda bulunmustur. bir kac dakika boyunca neler oldugunu anlayamadigimdan mill gibi bakiyorum ama sonrasinda enfes bir kahkaha, and the absurd goes to ttku..


canim bahadir'in da dahil oldugu kucuk felsefeci arkadas grubumun diger elemanlari da ilke, idil, ali ve nejat. bir de ozgur var ama o'nun da yatagi kotu diyorlar, ha - ha ! bugun nihayet sinav yerine ulastigimda ikiser sandalye arayla siralandik, sinav konumunu aliverdik. matematik amfisi adeta bir sibirya, donuyoruz. ben rahatca bagdas kurup oturuyorum, kalemimi silgimi cikariyorum ve sadece kaygisizligina degil artik kokusuna da imrendigim canim ali bana fazladan kalemin var mi diye soruyor, o'na bir kursun kalem uzatiyorum ve haliyle, kalem illaki o'nda kalacagi icin kalemi verirken senin olsun, hediyem olsun diyerek kendime pay cikariveriyorum.

sinava basliyoruz, gencler ingilizce - turkce sozluk kullaniyorlar, sayfalar sikirdiyor, ufflemeler pufflemeler. ben durup dusunuyorum, soyle bir sinifa bakiyorum. felsefe diyorum, demek ki boyle bir sey. okul ekolu bizi nerelere suruklemis, odtu'nun orta yerinde bir buzhanede kant yaziyoruz, yasimiza basimiza aldirmadan hume anlatiyoruz. bir on dakikami boyle gecirdikten sonra yazmaya basliyorum, aklima tehlikeli oyunlar geliyor, cok guzel kizlar varmis ve kant'i da su gibi okuyorlarmis demisti hikmet. hikmet diyorum, hikmet napiyor acaba simdi ? yazdikca yaziyorum, hume - kant - hume - kant - mill - gilligan - nietzche'den bahsedecekken aklima little miss sunshine'daki dwayne geldi. canim nietzche, sadece benim icin nelere kadirsin goruyor musun ?